| روشن آن بدری که کمتر منزلش عالم بود | خرم آن صدری که قبلهش حضرت اعظم بود | |
| این جهان رخسار او دارد از آن دلبر شدست | و آن جهان انوار او دارد از آن خرم بود | |
| حاکمی کاندر مقام راستی هر دم که زد | بر خلاف آندم اگر یک دم زنی آندم بود | |
| راه عقل عاقلان را مهر او مرشد شدست | درد جان عاشقان را نطق او مرهم بود | |
| صدهزاران جان فدای آنسواری کز جلال | غاشیهش بر دوش پاک عیسی مریم بود | |
| از رخش گردد منور گر همه جنت بود | وز لبش یابد طهارت گر همه زمزم بود | |
| فرش اگر سر برکشد تا عرش را زیر آورد | دست آن دارد که از زلفش بر اوریشم بود | |
| طلعت جنت ز شوق حضرتش پر خوی شدست | دیدهی دوزخ ز رشک غیبتش پر نم بود | |
| از گریبان زمین گر صبح او سر بر زند | تا شب حشر از جمالش صد سپیده دم بود | |
| با «لعمرک» انیبا را فکرت رجحان کیست | با «عفاالله» اولیا را زهرهی یک دم بود | |
| با «الم نشرح» چگویی مشکلی ماند ببند | با «فترضی» هیچ عاصی در مقام غم بود | |
| خوش سخن شاهی کز اقبال کفش در پیش او | کشتهی بریان زبان یابد که در وی سم بود | |
| خاک را در صدر جنت آبرویش جاه داد | آتش ابلیس را از خاک او ماتم بود | |
| چرخ را از کاف «لولاک»ش کمر زرین بود | خاکرا با حاء احمامش قبا معلم بود | |
| خاک زاید گوهری کز گوهران برتر شود | بچه زاید آدمی کو خواجهی عالم بود | |
| هر که در میدان مردی پیش او یکدم زند | رخش او گوساله گردد گر همه رستم بود | |
| در شبی کو عذر «اخطانا» همی خواهد ز حق | جبرئیل آنجا چو طفل ابکم و الکن بود | |
| حکم الالله بر فرق رسول الله بین | راستی زین تکیهگاهی آدمی را کم بود | |
| ماه بر چرخ فلک چون حلقهی زلف و رخش | گاه چون سیمین سپر گه پارهی معصم بود | |
| شاه انجم موذن وی گشته اندر شرق ملک | زان جمال وی شعار شرع را معلم بود |