قسمت دوم

هجر تو خوشست اگر چه زارم دارد		وصل تو بتر که بی‌قرارم دارد
هجر تو عزیز و وصل خوارم دارد		این نیز مزاج روزگارم دارد

□

از روی تو دیده‌ها جمالی دارد		وز خوی تو عقلها کمالی دارد
در هر دل و جان غمت نهالی دارد		خال تو بر آن روی تو حالی دارد

□

با هجر تو بنده دل خمین می‌دارد		شبهاست که روی بر زمین می‌دارد
گویند مرا که روی بر خاک منه		بی روی توام روی چنین می‌دارد

□

ای صورت تو سکون دلها چو خرد		وی سیرت تو منزه از خصلت بد
دارم ز پی عشق تو یک انده صد		از بیم تو هیچ دم نمی‌یارم زد

□

گه جفت صلاح باشم و یار خرد		گه اهل فساد و با بدان داد و ستد
باید بد و نیک نیک ور نه بد بد		زین بیش دف و داریه نتوانم زد

□

من چون تو نیابم تو چو من یابی صد		پس چون کنمت بگفت هر ناکس زد
کودک نیم این مایه شناسم بخرد		پای از سر و آب از آتش و نیک از بد

□

روزی که بود دلت ز جانان پر درد		شکرانه هزار جان فدا باید کرد
اندر سر کوی عاشقی ای سره مرد		بی شکر قفای نیکوان نتوان خورد

□

گر خاک شوم چو باد بر من گذرد		ور باد شوم چو آب بر من سپرد
جانش خواهم به چشم من در نگرد		از دست چنین جان جهان جان که برد

□

بر رهگذر دوست کمین خواهم کرد		زیر قدمش دیده زمین خواهم کرد
گر بسپردش صد آفرین خواهم گفت		نه عاشق زارم ار جز این خواهم کرد

□

از دور مرا بدید لب خندان کرد		و آن روی چو مه به یاسمین پنهان کرد
آن جان جهان کرشمه‌ی خوبان کرد		ور نه به قصب ماه نهان نتوان کرد