در وصف بهار و مدح محمدبن نصر سپهسالار خراسان

بشکفت لاله‌ها چو عقیقین پیاله‌ها

وانگه پیاله‌ها، همه آگنده مشک و بان

□

بنمود چون ز برج بره آفتاب روی		گلها شکفت بر تن گلبن به جای موی
چون دید دوش گل را اندر کنار جوی		آمد به بانگ فاخته و گشت جفتجوی
بلبل چو سبزه دید همه گشته مشکبوی		گاهی سرود گوی شد و گاه شعرخوان

□

گلها کشیده‌اند به سر بر کبودها		نه تارها پدید برآنها نه پودها
مرغان همی‌زنند همه روز رودها		گویند زار زار همه شب سرودها
تا بامداد گردد، از شط و رودها		مرغان آب بانگ برآرند وز آبدان

□

تا بوستان بسان بهشت ارم شود		صحرا ز عکس لاله چو بیت‌الحرم شود
بانگ هزاردستان چون زیر و بم شود		مردم چو حال بیند ازینسان خرم شود
افزون شود نشاط و ازو رنج کم شود		بی رود و می نباشد، یک روز و یک زمان

□

بلبل به شاخ سرو برآرد همی صفیر		ماغان به ابر نعره برآرند از آبگیر
قمری همی‌سراید اشعار چون جریر		صلصل همی‌نوازد یکجای بم و زیر
چون مطربان زنند نوا تخت اردشیر		گه مهرگان خردک و گاهی سپهبدان

□

تا بادها وزان شد بر روی آبها		آن آبها گرفت شکنها و تابها
تا برگرفت ابر ز صحرا حجابها		بستند باغها ز گل و می خضابها
برداشتند بر گل و سوسن شرابها		از عشق نیکوان پریچهره، عاشقان

□

عاشق ز مهر یار بدین وقت می‌خورد		چون می‌گرفت عاشق، بر باغ بگذرد
اطراف گلستان را چون نیک بنگرد		پیراهن صبوری چون غنچه بردرد
از نرگس طری و بنفشه حسد برد		کان هست از دو چشم و دو زلف بتش نشان

□

خوشا بهار تازه و بوس و کنار یار

گر در کنار یار بود، خوش بود بهار