در وصف بهار و مدح ابوحرب بختیار محمد

آمد نوروز هم از بامداد		آمدنش فرخ و فرخنده باد
باز جهان خرم و خوب ایستاد		مرد زمستان و بهاران بزاد
ز ابر سیه‌روی سمن‌وی راد		گیتی گردید چو دارالقرار

□

روی گل سرخ بیاراستند		زلفک شمشاد بپیراستند
کبکان بر کوه به تک خاستند		بلبلکان زیر و ستا خواستند
فاختگان همبر بنشاستند		نای‌زنان بر سر شاخ چنار

□

لاله به شمشاد برآمیختند		ژاله به گلنار درآویختند
بر سر آن مشک فرو بیختند		وز بر این در فرو ریختند
نقش و تماثیل برانگیختند		از دل خاک و دو رخ کوهسار

□

قمریکان نای بیاموختند		صلصلکان مشک تبت سوختند
زرد گلان شمع برافروختند		سرخ گلان یاقوت اندوختند
سروبنان جامعه‌ی نو دوختند		زین سو و زان سو به لب جویبار

□

بلبلکان بر گلکان تاختند		آهوکان گوش برافراختند
گورخران میمنه‌ها ساختند		زاغان گلزار بپرداختند
بیدلکان جان و روان باختند		با ترکان چگل و قندهار

□

باز جهان خرم و خوش یافتیم		زی سمن و سوسن بشتافتیم
زلف پریرویان برتافتیم		دل ز غم هجران بشکافتیم
خوبتر از بوقلمون یافتیم		بوقلمونیها درنوبهار

□

پیکر در پیکر بنگاشتیم		لاله بر لاله فرو کاشتیم
گیتی را چون ارم انگاشتیم		دشت به یاقوت‌تر انباشتیم