| منم کز دل وداع کشور امن دامان کردم | ز ملک وصل اسباب اقامت را روان کردم | |
| منم کانداختم در بحر هجران کشتی طاقت | رسیدم چون به غرقاب بلا لنگر گران کردم | |
| منم کاورد کوه محنتم چون زور بر خاطر | تحمل را به آن طاقت شکن خاطرنشان کردم | |
| منم کاویخت چون هجران کمان خویش از دعوی | بزور صبر جرات در شکست آن کمان کردم | |
| منم کز صرصر هجران چه شد میدان غم رفته | ز دعوی با صبا آسودگی را همعنان کردم | |
| منم کایام چون گشت از کمان کین خدنگ افکن | فکندم جوشن طاقت ببر خود را نشان کردم | |
| منم کز سخت خانی بر دل هجران گزین خود | جفا را جرات افزودم بلا را کامران کردم | |
| منم صبر آزمائی کز گرههای درون چون نی | کمر بستم به سختی ترک آن نازک میان کردم | |
| منم مرغی که چون بر آشیانم سنگ زد غیرت | به بال سعی پرواز از زمین تا آسمان کردم | |
| منم کز گفتن نامی که میمردم برای آن | چو شمع از تیغ غیرت نطق را کوتهزبان کردم | |
| منم کز محتشم آئین صبر آموختم اول | دگر سلطان غیرت هرچه فرمود آنچنان کردم |