در حکمت و پند

خاقانیا به جاه مشو غره غمروار		گر خود به جاه بهمن و جمشیدی از قضا
کاندر جهان چو بهمن و جمشید صد هزار		زادند و مرد و کار جهان هم بر آن نوا
رفت آنچه رفت و روی زمین همچنان نژند		بود آنچه بود و پشت فلک همچنان دو تا
نه در نبات این بدلی آمد از قدر		نه در نجوم آن خللی آمد از قضا
ما و تو بگذریم و پس از ما بسی بود		دور فلک به کار و قرار زمین بجا
و آخر به نفخ صور کند قهر کردگار		بند فلک گسسته و جرم زمین هبا

□

ای در برگزیده که غواص کرده‌ای		در بحر فکر خاطر دردانه سنج را
آن گنج سر به مهر که خاقانیش نهاد		ذهن تو برگشاد طلسمات گنج را
در حیرتم ز مهره‌ی فکرت که چون بود		پنجی گرفته از دو طرف نقش پنج را

□

چون شاه بازگشت ز ابخاز روز عید		فرمود چاشتگه گذری بر کلیسیا
من بانگ برکشیدم و گفتم که ای دریغ		اسلامیان به کعبه و ما در کلیسیا

□

خاقانی ار به باره کشد دست بدتر است		از ابرهه که پیل کشد جنگ کعبه را
دیگر لب بتان نزند بوسه تا زید		این نذر کرد و رای زد آهنگ کعبه را
سوگند می‌خورد که نبوسد مگر دو جای		یا مصحف معظم یا سنگ کعبه را

□

نظاره کنان به روی خوبت		چون درنگرند از کران‌ها
در روی تو روی خویش بینند		این است تفاوت نشان‌ها

□

خواجه یک هفته اضطرابی داشت		دو شش افتاد چرخ ازرق را
رفت و رنگ زمانه پیش آورد		تا کشد خواجه‌ی مزبق را
زیبقی را به رنگ باید کشت		که به حنا کشند زیبق را

□

گفتی از شاهان تو را دل فارغ است

دل ز شاهان فارغ است آری مرا