| نیرنگزن بیاض این راز | صورتگری اینچنین کند ساز | |
| کان کعبهی بینظیر منظر | چون صورت چین بدیعپیکر | |
| با شوهر خود چو سرکشی کرد، | پاداش خوشیش ناخوشی کرد، | |
| مسکین زین غم ز پا درافتاد | بیمار به روی بستر افتاد | |
| آن وصل، بلای جان او شد | سوداندیشی، زیان او شد | |
| میبود ز خاطر غم اندیش | بیماری او زمان زمان بیش | |
| چون یک دو سه روز بود رنجه | مسکین به شکنج این شکنجه | |
| ناگاه عنایت ازل دست | بگشاد و، بر او شکنجه بشکست | |
| از کشمکش نفس رهاندش | وز تنگی این قفس جهاندش | |
| جان داد به درد و جاودان زیست | آن کو ندهد به درد جان کیست | |
| در بودن، درد و در سفر درد | آوخ ز جهان درد بر درد | |
| لیلی که ز درد و داغ مجنون | میداشت دلی چو غنچه پر خون، | |
| از مردن شو، بهانه برساخت | وز خون، دل خویشتن بپرداخت | |
| عمری به لباس سوگواری | بنشست به رسم عدهداری | |
| عشقش به درون نه داشت خانه، | شد ماتم شوهرش بهانه | |
| عمری به دراز، گریه و آه | میکرد و زبان خلق کوتاه! |