| لله الحمد قبل کل کلام | به صفات الجلال و الاکرام | |
| هر چه مفهوم عقل و ادراک است | ساحت قدس او از آن پاک است | |
| به هوا و هوس در او نرسی | تا ز لا نگذری به هو نرسی | |
| ای همه قدسیان قدوسی | گرد کوی تو در زمین بوسی! | |
| پرتو روی توست از همه سو | همه را رو به توست از همه رو | |
| قطع این ره به راهپیمایی | کی توان گر تو راه ننمایی ؟ | |
| بنما ره! که طالب راهیم | ره به سوی تو از تو میخواهیم | |
| احدی، لیک مرجع اعداد | واحدی، لیک مجمع اضداد | |
| اولی و تو را بدایت نی | آخری و تو را نهایت نی | |
| ذات تو در سرادقات جلال | از ازل تا ابد به یک منوال | |
| بر تو کس نیست آمر و ناهی | همه آن میکنی که میخواهی | |
| ای جهانی به کام، از در تو! | کام خواهم نه دام از در تو | |
| به جوار خودم رهی بنمای! | در حریم دلم دری بگشای! | |
| غایب از من، مرا حضوری بخش! | به سروری رسان و نوری بخش! | |
| هر چه غیر از تو، ز آن نفورم کن! | پای تا فرق غرق نورم کن! | |
| چند باشم ز خودپرستی خویش | بند، در تنگنای هستی خویش؟ | |
| وارهانم ز ننگ این تنگی! | برسانم به رنگ بیرنگی! | |
| میپرد مرغ همتم گستاخ | در ریاض امید، شاخ به شاخ | |
| که ز بام تو دانهای چینم | یا ز نامت نشانهای بینم | |
| ای که پیش تو راز پنهانم | آشکارست! تا به کی خوانم |