ابیات پراکنده از مثنوی بحر متقارب

باندا نمودند و خشور را

بدید آن سراپا همه نور را

□

کفن حله شد کرم بهرامه را

کز ابریشم جان کند جامه را

□

به کوه اندرون گفت: کمکان ما

بیا و بکن، بگسلد جان ما

□

توانی برو کار بستن فریب

که نادان همه راست ببند و ریب

□

گرفت آب کاشه ز سرمای سخت

چو زرین ورق گشت برگ درخت

□

ز قلب آنچنان سوی دشمن بتاخت

که از هیبتش شیر نر آب تاخت

□

چو گشت آن پریروی بیمار غنج

ببرید دل زین سرای سپنج

□

سگالنده‌ی چرخ مانند غوچ

تبر برده بر سر چو تاج خروچ

□

که بر آب و گل نقش ما یاد کرد

که ماهار در بینی باد کرد

□

به دشمن بر، از خشم آواز کرد

تو گفتی مگر تندر آغاز کرد

□

نفس را به عذرم چو انگیز کرد

چو آذر فزا آتشم تیز کرد

□

زهر خاشه‌ای خویشتن پرورد

که جز خاش وی را چه اندر خورد؟

□

نشست وسخن را همی خاش زد

ز آب دهن کوه را شاش زد

□

ببادافره جاودان کردمند

به دوزخ بماند روانش نژند

□

یکی بزم خرم بیاراستند

می و رود و رامشگران خواستند

□

تن خنگ بید، ارچه باشد سپید

به تری و نرمی نباشد چو بید

□

کفیدش دل از غم، چون آن کفته نار

کفیده شود سنگ تیمار خوار

□

درخش، ارنخندد به وقت بهار

همانا نگرید چنین ابر زار

□

به دامم نیامد بسان تو گور

رهایی نیابی، بدین سان مشور

□

رسیدند زی شهر چندان فراز

سپه خیمه زد در نشیب و فراز