ابیات پراکنده که به هم پیوسته نیست

گرچه بشتر را عطا باران بود

مر ترا زر و گهر باشد عطا

□

پیش تیغ تو روز صف دشمن

هست چون پیش داس نوکر پا

□

تنت یک و جان یکی و چندین دانش

ای عجبی! مردمی تو، یا دریا؟

□

چنان که اشتر ابله سوی کنام شده

ز مکر روبه و زاغ وز گرگ بی‌خبرا

□

جز بما دندر این جهان گر به روی

با پسندر کینه دارد همچو بادختند را

□

گوش توسال و مه برود و سرود

نشنوی نیوه‌ی خروشان را

□

درنگ آسا سپهر آرا بیاید

کیاخن در رباید گرد نان را

□

شیر آلغده که بیرون جهد از خانه به صید

تا به چنگ آرد آهو وآهو بره را

□

نباشد زین زمانه بس شگفتی

اگر بر ما ببارد آذرخشا

□

چو گرد آرند کردارت به محشر

فرو مانی چو خر به میان شلکا

□

کمندش بیشه بر شیران قفص کرد

فیلکش دشت بر گرگان خباکا

□

هر آن چه مدح تو گویم درست باشد و راست

مرا به کار نیاید سریشم وکیلا

□

گیهان ما به خواجه‌ی عدنانی

عدنست و کار ما همه بانداما

□

اگرت بدره رساند همی به بدر منیر

مبادرت کن و خامش باش چندینا

□

همی بایدت رفت و راه دورست

به سغده دار یکسر شغل راها

□

ندیده تنبل اوی و بدیده مندل اوی

دگر نماید ودیگر بود به سان سراب

□

فاخته گون شد هوا ز گردش خورشید

جامه‌ی خانه بتبک فاخته گون آب

□

تا کی کنی عذاب و کنی ریش را خضاب؟

تا کی فضول گویی و آری حدیث غاب؟

□

جغد که با باز و پلنگان پرد

بشکندش پر و بال و گردد لت لت

□

تا لباس عمر اعدایش نگردد بافته

تار تار پود پود اندر فلات آن فوات