در مدح وزیر ابوالطیب‌الطاهرالمصعبی

مرا جود او تازه دارد همی		مگر جودش ابرست و من کشتزار
مگر یک سو افکن، که خود هم چنین		بیندیش و دیده‌ی خرد برگمار
ابا برق و با جستن صاعقه		ابا غلغل رعد در کوهسار
نه ماه سیامی، نه ماه فلک		که اینت غلامست و آن پیشکار
نه چون پور میر خراسان، که او		عطارا نشسته بود کردگار

□

اگر گل آرد بار آن رخان او، نه شگفت		هر آینه چو همه می‌خورد گل آرد بار
به زلف کژ ولیکن به قد و قامت راست		به تن درست ولیکن به چشمکان بیمار

□

گر شود بحر کف همت تو موج زنان		ور شود ابر سر رایت تو توفان بار
بر موالیت بپاشد همه در و گوهر		بر اعادیت ببارد همه شخکاسه و خار

□

ای خواجه، این همه که تو خود می‌دهی شمار		بادام تر و سیکی و بهمان وباستار
مارست این جهان و جهان جوی مارگیر		از مارگیر مار برآرد همی دمار

□

ای عاشق دل داده بدین جای سپنجی		همچون شمنی شیفته بر صورت فرخار
امروز به اقبال تو، ای میر خراسان		هم نعمت و هم روی نکو دارم و سیار
درواز و دریواز فرو گشت و بر آمد		بیمست که: یک بار فرود آید دیوار
دیوار کهن گشته بپرداز بادیز		یک روز همه پست شود، رنجش بگذار
آن خجش ز گردنش در آویخته گویی		خیکیست پراز باد، درو ریخته از بار
آن کن که درین وقت همی کردی هر سال		خز پوش و به کاشانه رو از صفه و فروار
یاد آری و دانی که: تویی زیرک و نادان		ور یاد نداری تو سگالش کن و یادآر

□

به دور عدل تو در زیر چرخ مینایی		چنان گریخت ز دهر دو رنگ، رنگ فتور
که باز شانه کند همچو باد سنبل را		بنیش چنگل خون ریز تارک عصفور