| اگر، ای آرزوی جان که تویی | باز بینم تو را چنان که تویی | |
| شوم از قید جسم و جان فارغ | به تو مشغول وز جهان فارغ | |
| گر تو روزی به گفتن سخنی | التفاتی کنی به مثل منی | |
| چون حدیث تو بشنود گوشم | رود از حال خویشتن هوشم | |
| دیده را دیدن تو میباید | دیدنت گرچه شوق افزاید | |
| بستهی عقل و هوش را زین پس | چشم جادو و خال شوخ تو بس | |
| هر نفس چشم شوخت، از پی ناز | شیوهی تازه میکند آغاز | |
| لبت آب حیات جان من است | شوق پیدا غم نهان من است | |
| با لبت، کو حیات شد جان را | قدر نبود خود آب حیوان را | |
| مشکن دل، چنان که عادت توست | که دلم مخزن محبت توست | |
| نه فراغت به حسب حال منت | نه مجالی که بشنوم سخنت | |
| گر به سالیت نوبتی بینم | بود احیای جان مسکینم | |
| با تو بینم رقیب و من گذران | دیده بر هم نهاده، دل نگران | |
| جان ما را تعلقی که به توست | با خود آوردهایم، آن ز نخست | |
| هر چه دل را بدان نباشد آز | دیده فارغ بود ز دیدن باز | |
| دل بخواهد که دیده را بیند | دیده حیران، که تا کجا بیند؟ | |
| اندران ره کزو نشان جویند | سر فدا کرده، ترک جان گویند |