رباعیات

در خانه‌ی دل عشق تو مجمع دارد		و از دادن جان کار تو مقطع دارد
در شعر تخلص به تو کردم که وجود		نظمی است که از روی تو مطلع دارد

□

ای من همه بد کرده و دیده ز تو نیک		بد گفته همه عمر و شنیده ز تو نیک
حد بدی و غایت نیکی این است		کز من به تو بد به من رسیده ز تو نیک

□

بر کرده‌ی خویشتن چو بگمارم چشم		بر هم زدن از ترس نمی‌یارم چشم
ای دیده‌ی شوخ، بین که من چندین سال		بد کردم و نیکی از تو می‌دارم چشم!

□

ای نور تو آمده نقاب رخ تو		خورشید زکاتی ز نصاب رخ تو
هر دل که هوای تو برو سایه فگند		در ذره ببیند آفتاب رخ تو

□

ای سوخته شمع مه ز تاب رویت		و ز خط تو افزون شده آب رویت
این طرفه که دل گرم نشد با تو مرا		جز وقت زوال آفتاب رویت

□

هر بوسه کز آن تنگ دهان می‌خواهی		عمری است که از معدن جان می‌خواهی
در ظلمت خط او نگر زیر لبش		از آب حیوة اگر نشان می‌خواهی

□

خط تو که ننوشت کسی ز آن سان خوش		چون شمع وصال در شب هجران خوش
آورد به بنده شاهدی خوش گرچه		شاهد که خط آرد نبود چندان خوش

□

گر ز آن توام هر دو جهانم بستان		با کی نبود، سود و زیانم بستان
بازآی به پرسش و ببین چشم ترم		لب بر لب خشکم نه و جانم بستان

□

عشقت که به دل گرفته‌ام چون جانش		در دست و به صبر می‌کنم درمانش
وز غایت عزت که خیالت دارد		در خانه‌ی چشم کرده‌ام پنهانش

□

در دیدن این مدینه‌ی زمزم آب		از مکه اگر سعی کنی هست صواب
زیرا که درو مقام دارد امروز		رکنی که ازو کعبه‌ی دلهاست خراب