قسمت اول

ای آمده از عالم روحانی تفت		حیران شده در پنج و چهار و شش و هفت
می نوش ندانی ز کجا آمده‌ای		خوش باش ندانی بکجا خواهی رفت

□

ای چرخ فلک خرابی از کینه تست		بیدادگری شیوه دیرینه تست
ای خاک اگر سینه تو بشکافند		بس گوهر قیمتی که در سینه تست

□

ایدل چو زمانه می‌کند غمناکت		ناگه برود ز تن روان پاکت
بر سبزه نشین و خوش بزی روزی چند		زان پیش که سبزه بردمد از خاکت

□

این بحر وجود آمده بیرون ز نهفت		کس نیست که این گوهر تحقیق نسفت
هر کس سخنی از سر سودا گفتند		ز آنروی که هست کس نمیداند گفت

□

این کوزه چو من عاشق زاری بوده است		در بند سر زلف نگاری بوده‌ست
این دسته که بر گردن او می‌بینی		دستی‌ست که برگردن یاری بوده‌ست

□

این کوزه که آبخواره مزدوری است		از دیده شاهست و دل دستوری است
هر کاسه می که بر کف مخموری است		از عارض مستی و لب مستوری است

□

این کهنه رباط را که عالم نام است		و آرامگه ابلق صبح و شام است
بزمی‌ست که وامانده صد جمشید است		قصریست که تکیه‌گاه صد بهرام است

□

این یکد و سه روز نوبت عمر گذشت		چون آب بجویبار و چون باد بدشت
هرگز غم دو روز مرا یاد نگشت		روزیکه نیامده‌ست و روزیکه گذشت

□

بر چهره گل نسیم نوروز خوش است		در صحن چمن روی دلفروز خوش است
از دی که گذشت هر چه گویی خوش نیست		خوش باش و ز دی مگو که امروز خوش است

□

پیش از من و تو لیل و نهاری بوده است		گردنده فلک نیز بکاری بوده است
هرجا که قدم نهی تو بر روی زمین		آن مردمک چشم‌نگاری بوده است