(امیر خسرو ، درطی زندگی دور و دراز خویش باین توبه که در نزدیکی چهل سالگی کرده پابند نمی‌ماند، چنانکه دربیان سرگذشت او خواندیم ) با این هم، امیر خسرو آرزوی واثق داشته تا در قران السعدین تازگی‌های ادبی بیارد:

چند گهم بود به دل این خیال		تازه کنم هر صفتی را جمال
بود در اندیشه من چند گاه		کز دل داننده‌ی حکمت پناه
چند صفت گویم و آبش دهم		مجمع اوصاف خطابش دهم
طرز سخن را روش نو دهم		سکه‌ی این ملک به خسرو دهم
نو کنم اندازه‌ی رسم کهن		پس روی پیش روان کهن