قسمت دوم

ای دست تو آتش زده در خرمن من		تو دست نمی‌گذاری از دامن من
این دست نگارین که به سوزن زده‌ای		هرچند حلال نیست در گردن من

□

آن لطف که در شمایل اوست ببین		وآن خنده‌ی همچو پسته در پوست ببین
نی‌نی تو به حسن روی او ره نبری		در چشم من آی و صورت دوست ببین

□

چون جاه و جلال و حسن و رنگ آمد و بو		آخر دل آدمی نه سنگست و نه رو
آن کس که نه راست طبع باشد نه نکو		نه عاشق کس بود نه کس عاشق او

□

یک روز به اتفاق صحرا من و تو		از شهر برون شویم تنها من و تو
دانی که من و تو کی به هم خوش باشیم؟		آنوقت که کس نباشد الا من و تو

□

ما را نه ترنج از تو مرادست نه به		تو خود شکری پسته و بادام مده
گر نار ز پستان تو که باشد و مه		هرگز نبود به از زنخدان تو به

□

نه سرو توان گفت و نه خورشید و نه ماه		آه از تو که در وصف نمی‌آیی آه
هرکس به رهی می‌رود اندر طلبت		گر ره به تو بودی نبدی اینهمه راه

□

ای کاش نکردمی نگاه از دیده		بر دل نزدی عشق تو راه از دیده
تقصیر ز دل بود و گناه از دیده		آه از دل و صد هزار آه از دیده

□

ای بی‌رخ تو چو لاله‌زارم دیده		گرینده چو ابر نوبهارم دیده
روزی بینی در آرزوی رخ تو		چون اشک چکیده در کنارم دیده

□

ای مطرب ازان حریف پیغامی ده		وین دلشده را به عشوه آرامی ده
ای ساقی ازان دور وفا جامی ده		ور رشک برد حسود، گو جامی ده

□

ای راهروان را گذر از کوی تو نه		ما بیخبر از عشق و خبر سوی تو نه
هر تشنه که از دست تو بستاند آب		از دست تو سیر گردد از روی تو نه